In 't Swonnetje: Gohar Ghumashyan augustus 2015

In de loop van het jaar zijn verschillende vrijwilligers voor het voetlicht geweest, maar nog niemand van de Dagopvang. Een telefoontje naar Dagopvang Taxus resulteert in een gesprek met Gohar Ghumashyan.
Maandagmorgen in de Vierdaagseweek zit ik in de Taxus tegenover een stralende vrijwilligster.
“Ik moet hier gewoon lachen en krijg energie” is het eerste wat Gohar ter sprake brengt. Zonder een vraag te stellen wil ze over haar vrijwilligerswerk vertellen.
Maar eerst wil ik iets over haar weten. Alleen haar naam maakt me al nieuwsgierig.
Gohar is 39 jaar en heeft in 2010 stage gelopen bij de Taxus, voor een opleiding Ouderenzorg.
Ze is er gebleven.
In 2001 is ze door de oorlog en de politieke situatie in Armenië naar Nederland gekomen. Ze is dan moeder van twee kinderen. Inmiddels bestaat het gezien uit vier kinderen (dochter en drie zoons) en partner. Ze heeft de Nederlandse nationaliteit. Al snel neemt ze het initiatief Nederlandse contacten aan te gaan om de Nederlandse taal te leren. In de omgang met senioren leert ze ook veel over de Nederlandse cultuur. Gohar luistert graag naar verhalen van de deelnemers van de Dagopvang. Ze is geduldig met hen.
Gohar is afgestudeerd verpleegkundige. Ze heeft gewerkt als laborante in Armenië. Het diploma wil ze naar de Nederlandse norm “opwaarderen” door een deelstudie te doen.
Alle waardering om de zorg voor vier kinderen, vrijwilligerswerk op vrijdag en zaterdag en de bijscholingscursus verpleegkunde te combineren. Ze heeft veel steun aan Margarita (vakkracht Dagopvang). Margarita en de collega's zijn belangrijk voor haar. Ze geven haar energie.
“Er zitten veel programma ideeën in mijn hoofd”, gaat ze verder. Het lukt haar ook goed om de deelnemers te boeien en tot actie te bewegen. “Je maakt zin bij de mensen en zorgt dat ze vrolijk de dag beleven”. Zelf geniet ze ook en de dagelijkse beslommeringen zijn even weg. “De collega's met wie ik samenwerk zijn prachtige mensen”. Gohar hoopt op een vaste betaalde baan in de zorg.

Natuurlijk wil ik weten hoe het met de ouderenzorg in Armenië gesteld is.
“Deze is er niet. Je bent aan je lot overgelaten. In Kirovakan, derde grote stad waar ik geboren ben, zijn wel bejaardenhuizen maar de wachtlijst is groot. Er zijn geen huisartsen. Als je iets mankeert ga je direct naar het ziekenhuis. De levensstandaard en levensverwachting is laag. Mijn papa en mama hebben een boerderij met koeien”. De foto hierboven is dan ook toepasselijk. Deelnemers op de Taxus verven de koeien in.
Deze zomer gaat ze vier weken op vakantie in Armenië. Haar jongste dochter gaat mee.
Zij zien er naar uit.

Rob Aalders, ouderenwerker Ontmoeten.