Een 'match' op de Dagbesteding

Een potje schaken in De Zilverden

Op Dagbesteding De Zilverden worden de mensen uit respect met hun achternaam aangesproken. Daar is inderdaad veel voor te zeggen. Mijnheer Van Daal dus. Maar ik mag gewoon Cor zeggen, zoals de meeste mensen als ze aan tafel een spelletje doen of creatief bezig zijn elkaar onderling bij hun voornaam noemen. Ik schaak dus wekelijks twee uur met Cor.

schaakmatch-seniorenHij zocht en ik zocht. En de gebruiksvriendelijke databank van de Vrijwilligers Centrale Nijmegen (VWC) heeft Cor en mij aan elkaar gekoppeld. Met daartussen de plezierige persoonlijke bemiddeling van begeleidster Astrid Jansen van De Zilverden. En toeval of niet, in de praktijk blijkt het een geweldig goeie match.
En dan bedoel ik nog niet eens de schaakmatch, het wekelijkse potje schaak, waarvan we er meestal drie spelen. Ik doel vooral op de persoonlijke ontmoeting tussen Cor en mij, die heel goed uitwerkt – het klikt zichtbaar en merkbaar aan twee kanten. Een prachtige match: we delen een beetje dezelfde achtergrond qua opleiding, zitten in dezelfde sfeer en kunnen dan ook om dezelfde soort humor lachen.

Wat me elke week diep raakt, is zijn enorme wilskracht. Cor leeft volgens mij zoals hij schaakt: offensief, dat wil zeggen “altijd maar naar voren”, aanvallend… Daar kan ik nog wel iets van leren, want ik schaak (en leef) nogal verdedigend… Het mooie is, vind ik, dat we dit soort dingen tegen elkaar kunnen zeggen, ook al gaat praten voor hem vaak heel moeizaam door de almaar voortwoekerende ziekte van Parkinson.

Maar zoals gezegd, Cor is een vechter, een doorzetter. Hij is nooit bij de pakken gaan neerzitten. Hij haalt uit het leven wat er nog in zit. Voor mij is hij de Koning van het schaakbord!

Paul van der Haar